‘Het is nooit saai’: Annet (56) en Aart (58) bieden kinderen een tweede thuis

"Het geeft voldoening, maar het is ook gewoon echt gezellig", vertelt Aart. "Soms zitten we met z'n achten aan tafel, kinderen van 10 tot 28 jaar oud. Het is nooit saai!"

"We wilden graag een gezin met kinderen", vertelt Annet. "Het lukte niet op een natuurlijke manier." Ze besloten drie kinderen uit China te adopteren. Toen ze hun gezin nog verder wilden uitbreiden, kwam pleegzorg op hun pad. "Je kan bieden wat een kind ergens anders tekort zou komen: liefde en aandacht. Daar knappen veel kinderen toch van op."

"Het begon met crisisopvang", legt Annet uit. "Dat is een kortdurende opvang met spoed. Dan word je 's middags gebeld en later op die dag heb je al een kind in huis."

Op die manier zijn ook pleegkinderen bij Aart en Annet gekomen die voor een langere tijd bleven. "Voor onze pleegdochter Madelon bleek na anderhalf jaar dat zij niet meer naar huis kon." Doordat Madelon al langer bij het gezin woonde, was het een logisch om daar te blijven. "Je weet dat het klikt met de rest van het gezin", legt Aart uit. "En ze ging hier al naar school. Dan is het een heel natuurlijk verloop."

Voor Madelon is de crisisopvang overgegaan in langdurige pleegzorg, maar dat is niet altijd het geval. "We hebben ook wel een meisje gehad dat een week is gebleven", vertelt Annet. "En toen vonden we het ook jammer dat ze wegging. Dat mag ook."

Drie jaar geleden kregen Aart en Annet de vraag of ze een tweeling wilden opvangen. Op dat moment waren ze allebei al midden vijftig en de andere kinderen al pubers. "Dat hebben we toen wel even goed besproken", vertelt Aart. "Je wordt ouder en ook je kinderen worden ouder."

Toch besloten ze er voor te gaan, maar ze kregen wel veel vragen uit hun omgeving: "Zou je dat wel doen? Je kan niet de hele wereld redden." Volgens Annet begrijpen mensen het niet altijd. "Maar het is misschien ook bezorgdheid. Mensen zijn bang dat je niet aan jezelf denkt."

De pleegouders willen uiteindelijk vooral dat de kinderen goed terechtkomen. "Je wilt ze ook echt begeleiden zodat ze straks de maatschappij in kunnen", legt Aart uit. "Dat ze denken: ik heb wat geleerd en kan straks mezelf gaan redden."

"Het pleegouderschap moet wel bij je passen en je moet er goed over nadenken", benadrukt Annet. "Als je echt een eigen kind wil, dan moet je niet aan pleegzorg beginnen", vertelt Annet. "Ze hebben ook hun biologische ouders en daar moet je ook de waarde van inzien."