Liemers / Arnhem en omstreken

Na een jeugd in azc's werd Gasi van school gestuurd, nu staat hij voor de klas

Links Gasi in zijn puberteit, rechts Gasi als beginnend docent.
Links Gasi in zijn puberteit, rechts Gasi als beginnend docent. © Eigen foto's, bewerking Omroep Gelderland
ZEVENAAR - Als jongen van 12 jaar vertrok Gasi Gasparyan na de oorlog uit Armenië naar Nederland. Na een jeugd in azc's dreigde een mislukt leven. Ook voor het laagste vmbo-niveau bleek hij niet goed genoeg. Zijn vrouw hielp hem weer in zichzelf te gaan geloven. Hij rondde een hbo af en staat nu voor de klas. De Zevenaarder schreef een boek over zijn bijzondere levensloop in de hoop anderen te inspireren.
In 1999 vluchtte de nu 36-jarige Gasi met zijn ouders, broer en oma uit Armenië. Gedurende negen jaar verbleef hij vervolgens in vijf verschillende asielzoekerscentra. "Dan kom je dus naar een ander land met een taalachterstand, je zit in je puberteit en wisselt steeds van school."

'Konden elke dag worden uitgezet'

Daardoor kreeg Gasi een laag schooladvies en begon op vmbo-basis. Dat werd geen succes. "Ik deed niet goed mijn best. Ons lot was ook niet stabiel. We konden elke dag het land uitgezet worden."
Aan het einde van het derde leerjaar werd Gasi van school gestuurd. "Dat kwam met name door mijn gedrag. Eigenlijk ging het vooral om de relatie tussen mij en een specifieke docent. In mijn ogen mocht die mij niet. Hij bewaarde zijn orde door mij er steeds uit te sturen."

'Docent gooide met map'

Of hij dan zelf geen aanleiding gaf om eruit te worden gestuurd? "Jawel genoeg", erkent Gasi lachend. "Ik wil ook niet zeggen dat ik het slachtoffer was." Maar de manier waarop deze man met onrust in zijn klas omging, was volgens Gasi niet de juiste. Zo herinnert hij zich dat deze docent een map gooide die hem rakelings miste maar wel 'vol op het hoofd van een klasgenoot kwam'.
Toch was het juist deze docent die Gasi inspireerde om later in zijn leven zelf voor het onderwijs te kiezen. Hij haalde er de motivatie uit om het echt anders te gaan doen. Maar hij trapte zelf in de valkuilen die hij uit alle macht probeerde te vermijden. "Ik werd een keer zo boos dat ik een tas pakte en naar een leerling gooide." En ook nu raakte die niet degene waarvoor die was bedoeld, maar een andere leerling.

'Was geworden wat ik niet wilde zijn'

"Het voelde als een déjà vu. Een cyclus die weer terugkeert", reflecteert Gasi. "Dat deed heel veel met me. Het bezorgde me zelfs slapeloze nachten: ik was geworden wat ik juist niet wilde zijn."
Gasi Gasparyan
Gasi Gasparyan © Eigen foto
Hoewel zijn gedrag echt niet goed was, was de situatie waar hij voor stond ook niet makkelijk, ziet Gasi. "Ik zat in het laatste jaar van mijn opleiding en werkte op een zwarte school in Utrecht. Ik had een klas met 30 leerlingen, allemaal moslims." Gasi studeerde theologie en gaf godsdienst met een christelijke insteek, omdat die school dat zo wilde. "Leerlingen schoten daarvan in de verdediging. Dat liep totaal niet. Bovendien had ik nog geen ervaring. Dat liep uit de hand."

'Ik vloekte en schold'

Gasi wilde geen les meer geven aan die klas. "Die tas was niet het enige", erkent hij. "Ik vloekte en schold. Rende achter leerlingen aan. Het was echt ontzettend onprofessioneel wat ik deed."
Zijn teamleider had hem makkelijk kunnen ontslaan, vindt Gasi. "Maar hij zag in dat ik beginnend was, op een moeilijke school waar heel veel docenten het niet volhielden. Dus kreeg ik een makkelijkere klas."
Toen hij de leerling op wie hij zo boos was geweest later nog eens opzocht in de kantine om excuses aan te bieden, bleek die helemaal geen wrok te koesteren. "Hij kwam naar me toe en gaf me een knuffel. 'U bent een gangster meneer', zei hij tegen me." Deze leerlingen komen uit een andere cultuur waar andere waarden gelden, besefte Gasi. Met zijn dominante gedrag had hij op een bepaalde manier juist respect gewonnen.

'Mijn vrouw inspireerde me'

Nadat Gasi van het vmbo af was gestuurd, was de stap richting lerarenopleiding niet zomaar gemaakt. Zijn vrouw, met wie hij vier kinderen heeft, speelde daar een belangrijke rol in. "Zij inspireerde me en geloofde dat ik het zou kunnen. Zelf had ik dat geloof niet, omdat het steeds niet gelukt was." Achteraf kwam dat volgens Gasi door de omstandigheden. En die waren veranderd.
Wat ik heb bereikt, wil ik ook voor anderen mogelijk maken. Door in hen te geloven zoals mijn vrouw in mij deed.
Gasi Gasparyan
Het oprechte gevoel dat iemand in je gelooft, is daarbij zo belangrijk, ervaarde Gasi. "Dus ging ik studeren, terwijl ik al vier kinderen had en ook moest werken. Ik schopte het via mbo niveau 2, 3 en 4 uiteindelijk tot het hbo. Van de 14 studenten die theologie studeerden, was ik een van de drie die de propedeuse in een jaar haalde." En dat terwijl hij mbo niveau-1 ooit niet aankon, beseft Gasi. "Nu geef ik les aan gymnasiumleerlingen."

'Gevoel geven dat ze worden gezien'

Geloof in jezelf, wil hij anderen dus meegeven. "Wat ik heb bereikt, wil ik ook voor anderen mogelijk maken. Door in hen te geloven zoals mijn vrouw in mij deed. Ik wil als docent niet diegene zijn die met mappen gooit, maar een docent die leerlingen het gevoel geeft dat ze worden gezien. Dat heeft dus allemaal bijgedragen aan mijn visie op het onderwijs."
Zijn verhaal schreef Gasi op in zijn boek De weg naar het zijn. Nog best lastig aangezien Nederlands niet zijn moedertaal is en hij ook nog dyslectisch is, erkent Gasi. Geredigeerd door een uitgever is het niet. Dat maakt het volgens hem ook wel uniek qua karakter. "Het zou ook gek zijn als ik vertel vmbo-basis niet te hebben afgerond en vervolgens supermoeilijke zinnen schrijf. Het moet vooral een inspiratie en motivatie voor anderen zijn."