Achterhoek

Overleden baby Kyan wordt nooit vergeten: ‘Hij is altijd bij ons’

Baby Kyan wordt elke dag intens gemist
Baby Kyan wordt elke dag intens gemist © Familie.
ZELHEM - Een stoere superheld met prachtige, witblonde haartjes: zo omschrijft Sabine Goldewijk-Harbers haar zoontje Kyan, die toen hij slechts vier maanden oud was overleed. Vandaag brandt ze op Wereldlichtjesdag, een herdenkingsdag voor overleden kinderen, een extra kaarsje voor haar grote trots die ze elke dag intens mist.
“Mijn zoontje Kyan heeft met al zijn kracht gevochten, maar het was een oneerlijke strijd. Ik ben enorm trots op wat hij allemaal heeft doorstaan en voel heel veel liefde voor hem. Het gemis is enorm, maar ondanks al het verdriet had ik hem niet willen missen”, vertelt Sabine (37) uit Zelhem.

Complexe hartafwijking

Na een probleemloze zwangerschap werd Kyan op 28 juni 2020 geboren. “Het moment dat ik Kyan voor het eerst in mijn armen hield was zo bijzonder. De intense blik waarmee hij me aankeek, zal ik nooit meer vergeten. De warmte en liefde die ik gelijk al voor hem voelde is niet in woorden uit te drukken.”
Het grote geluk verandert voor de kersverse moeder al gauw in grote zorgen. Een paar weken na zijn geboorte wordt Kyan vanwege een hartruis in het ziekenhuis opgenomen. Zien wat haar pasgeboren baby moet doorstaan, valt Sabine zwaar. “Zo’n klein jochie in een ziekenhuisbedje, dat al die onderzoeken moet ondergaan, is heel confronterend. Ik ben wel heel trots op hoe hij dat allemaal heeft doorstaan.”
Sabine en haar zoontje Kyan
Sabine en haar zoontje Kyan © Familie
Kyan wordt gediagnosticeerd met een complexe hartafwijking. “De artsen zeiden dat ze niks voor hem konden doen. En dat de tijd zou laten zien of Kyan nog weken, maanden of jaren te leven had”, vertelt Sabine geëmotioneerd. Het slechte nieuws kan ze nauwelijks bevatten. “Ik voelde alleen maar ongeloof en bleef maar denken: gaat dit echt over onze Kyan? Mijn man en ik besloten wel gelijk om er positief voor te gaan en als team samen met onze zoon te vechten.”

Machteloosheid

Niet wetende hoelang Kyan nog zou leven, gaat het gezin naar huis. Er volgt een periode waarin er, ondanks alle zorgen en verdriet, intens van elkaar wordt genoten. “Het samenzijn was zo fijn. En ook alles wat Kyan bracht aan brabbels, bewegingen en knuffels was heel mooi. Hij heeft urenlang bij me gelegen, dat was zo waardevol.”
Sabine ziet dagelijks hoe haar zoontje groeit en zich ontwikkelt, maar zijn hart krijgt het steeds zwaarder. Bij bijna elk ziekenhuisbezoek vertellen de artsen dat zijn gezondheid is verslechterd. Het steeds weer ontvangen van slecht nieuws is heftig, zegt Sabine. “Ik ging me steeds meer bezighouden met hoe lang Kyan nog zou leven. Het viel me ook steeds zwaarder om zijn fysieke ongemak te zien en daarin machteloos te staan. Ik merkte dat de onzekerheid groter werd en het me soms opbrak.”
Sabine en haar zoontje Kyan in het ziekenhuis
Sabine en haar zoontje Kyan in het ziekenhuis © Familie.

Afscheid nemen

In de weken daarna gaat de gezondheid van Kyan steeds verder achteruit. Op zaterdag 31 oktober 2020 overlijdt hij uiteindelijk. Ondanks zijn slechte gezondheid komt het voor zijn ouders onverwacht. “Vroeg in de ochtend hoorden we ineens een krijsje uit zijn slaapkamer. Mijn man en ik zijn gelijk naar zijn kamertje gerend. Ik zag gelijk: dit is niet goed. We hebben 112 gebeld en ik ben Kyan gaan reanimeren.”
Binnen enkele minuten staat de woning vol hulpdiensten en wordt Kyan met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. “Al gauw kwam een arts ons vertellen dat ze niks meer voor Kyan konden doen. Toen ik hem zag liggen dacht ik: dit mag niet en dit kan niet.” Na zijn overlijden mag Kyan mee naar huis. “Het was fijn dat hij nog dichtbij ons mocht zijn. Die week ben ik veel bij hem op zijn kamertje geweest en heb ik veel met hem geknuffeld.”
Kyan is op woensdag 4 november 2020 begraven. “Vanwege de coronamaatregelen waren de mogelijkheden beperkt, maar ik heb het voor Kyan zo goed en mooi mogelijk gedaan. Er hingen veel foto’s en het kistje was open, omdat ik zo trots ben op Kyan en hem nog heel graag wilde laten zien.” Het moment dat het kistje dichtging, was voor Sabine hartverscheurend. “Dat vond ik heel zwaar en ging door merg en been. Dat je weet: dit is de laatste keer dat ik hem kan zien, aanraken en een kus kan geven.”
De uitvaart van Kyan
De uitvaart van Kyan © Familie.

Rouwen

Het eerste jaar na het overlijden van Kyan leeft Sabine in een roes. “De eenzaamheid van lege armen is eigenlijk niet te doen wanneer je net moeder geworden bent. Ik raakte in een overlevingsmodus en heb me volop gestort op het klussen in onze nieuwe woning. Het schrijven van Kyan’s verhaal voor het boek ‘Wij zijn nooit voorbij’ geeft in deze periode veel steun. “Hiermee kon ik zijn verhaal als monument vastleggen, zodat hij nooit wordt vergeten. Die gedachte is troostend.”
Inmiddels is het ruim drie jaar geleden dat Kyan is overleden. Rouwen beschrijft Sabine als onvoorspelbaar en verloopt voor haar in verschillende fases. “Het laatste half jaar ben ik meer bewust bezig met wat er eigenlijk allemaal is gebeurd en wat dat met me heeft gedaan. Dat is soms best eenzaam. Ik focus me nu vooral op ontdekken wie ik ben en wat ik nodig heb.”
Wat in elke fase hetzelfde blijft, is haar intense verbondenheid met Kyan, die is er altijd. In de woning van Sabine, haar man Jeroen en tweede zoontje Dez is Kyan dan ook volop aanwezig. Zo hangen er foto’s en staat er een gipsafdruk van zijn handje. “Hij is altijd bij ons, we gaan met z’n vieren als team door. Maar we zijn als gezin nooit compleet en dat blijft niet kloppend voelen. Ik probeer te genieten van mijn leven, maar voel ook veel gemis en dat zal altijd zo blijven.”
Sabine samen met haar man en tweede zoontje
Sabine samen met haar man en tweede zoontje © Familie.