Achterhoek / Gelderse Vallei

Dian stottert: ‘Soms wordt de telefoon gewoon opgehangen’

Dian Lenselink
Dian Lenselink © privé
DOETINCHEM - “Als ik een stotter had, dan begon ik eigenlijk meteen te huilen.” Dian Lenselink (26) uit Doetinchem stottert al bijna haar hele leven, maar ze kan er steeds beter mee omgaan. “Nu maak ik er grapjes over.”
“Op de middelbare school werd ik regelmatig uitgelachen. Ik wilde dan liever ook niet voorlezen of presenteren. In de puberteit ben je extra kwetsbaar en als ik een stotter had, dan begon ik eigenlijk meteen te huilen”, herinnert ze zich.
Sociaal contact was dan ook lang lastig voor Lenselink: “Tijdens het uitgaan vond ik het op een jongen afstappen altijd wel een beetje spannend. Dan dacht ik: als-ie maar niet merkt dat ik stotter.” De Doetinchemse kan er nu om glimlachen: “Ik weet eerlijk gezegd niet of ik het beter had gedurfd als ik niet stotterde.”
Sommige mensen die stotteren herhalen een klank, Lenselink zelf valt stil wanneer ze stottert. “Tijdens telefonische gesprekken hingen mensen regelmatig op, omdat ze me dan niet meer hoorden spreken. Dat neem ik ze niet kwalijk, maar tegenwoordig vermeld ik meteen dat ik stotter, want dan weet diegene wat-ie kan verwachten en dat zorgt bij mij voor minder spanning.”

Deel van mij

Tijdens haar middelbareschooltijd startte Lenselink met therapie. “Bij groepssessies zag ik dat ik niet de enige van mijn leeftijd was die stotterde en dat niemand er hetzelfde mee omgaat. Waar ik zelf snel huilde, waren anderen er heel koel onder. Ik heb het nu al een paar jaar geaccepteerd dat het stotteren deel van mij is. Het spreken gaat bovendien nog steeds elk jaar beter. Ik weet nu hoe ik mijn stembanden ‘aan kan zetten’ en welke klanken ik langer moet uitspreken om haperingen te voorkomen.”
Ook aan haar moeder heeft Lenselink veel gehad. “Zij stottert ook en voelde zich in het begin wel eens schuldig, maar ik vond het juist fijn dat zij mij helemaal begreep.”

Schrikken

Over stotteren bestaan nog misverstanden, ziet Lenselink. “Veel mensen denken dat het puur een ademhalingsprobleem is of dat het enkel met spanning te maken heeft. Maar ook bij een goede ademhaling en het ontbreken van spanning, kunnen mensen nog stotteren. Het is zelfs zo dat ik in mijn privé meer haper dan tijdens mijn werk als verpleegkundige. Thuis voel ik me nog meer op mijn gemak en dan mag die stotter er gewoon zijn.”
Patiënten vragen wel eens naar haar manier van spreken. “Dat is helemaal prima. Mijn taak is het verzorgen van de patiënten en dat geeft vastigheid, maar vaak merken ze het niet eens op.”
Lenselink snapt best dat gesprekspartners soms schrikken van een stotter en niet weten hoe ze zich ertoe moeten verhouden. “Zelf vind ik het fijn als mensen me gewoon blijven aankijken en laten uitpraten. Ik ben al bezig met iets proberen te zeggen, dus het komt echt wel een keer mijn mond uit. Anderen worden daarentegen wel graag aangevuld, dat verschilt per persoon.”

Apfelkorn Spa Rood

Tegenwoordig heeft Lenselink haar stotter omarmd en durft ze er vrijuit over te spreken, zoals zaterdag op het StotterFestival in Nijkerk. “Mijn vriendinnen hebben ook mijn groei gezien. Vroeger vroeg ik aan hen of ze een drankje voor mij wilden bestellen. Nu zetten zij mij ertoe aan voor hen een Apfelkorn Spa Rood te halen, terwijl ik op de a-klank juist vaak blijf hangen. We lachen er nu gewoon om.”