Wie weet meer over de dood van baby Hanna in 1986?

Dat ouders tientallen jaren na het verlies van een kind nog vragen hebben, herkent rouwdeskundige Floortje Agema, ook werkzaam in het mortuarium van het Radboudumc in Nijmegen.

Rijnstate heeft geen antwoorden meer voor Ada, medische dossiers worden niet langer dan 20 jaar bewaard. In het Radboudumc zijn wel wat oude papieren bewaard gebleven. Agema: “Een paar keer per jaar krijgen we een telefoontje van een ouder die, vaak decennia geleden, een kind verloor. Meestal gaat het om stilgeboren kinderen. In die tijd vond men het beter om een kind direct weg te halen bij de ouders. Dat was goed bedoeld, maar we zien vaak dat er vragen blijven."

"We kunnen deze ouders deels op weg helpen. We hebben oude archieven, waar dan één zinnetje in staat over hun kind. Dat ene regeltje is voor mensen een erkenning van het feit dat hun kind er is, dat het een naam heeft bij ons. Mensen halen daar een soort troost uit en het geeft iets van een antwoord op een vraag.”

Voor Ada is nog veel onduidelijk rondom het overlijden van Hanna. Elif legt uit: “Mijn tante kreeg te horen dat haar dochter na het wassen even alleen gelaten is op het aankleedkussen, omdat een andere baby huilde. Toen de verpleging terugkwam bij Hanna, was ze overleden.” Later kon Ada geen vragen meer stellen, haar familie wilde dat ze het liet rusten. Hanna was begraven en de dienstdoende verpleegster werkte niet meer in het ziekenhuis. Elif: “Mijn tante zit vol verdriet. Ik kan geen kant op, vertelt ze me, wie helpt mij?”

Los van de grote vragen die Ada heeft, herkent Floortje Agema dat de rouw blijft na het verlies van een kind. Dat is logisch, zegt Agema: “Als je rouwt, gaat het niet over een eindtijd. In het algemeen niet en zeker niet als het om een kind gaat. Dat neem je je leven lang mee, dat gaat niet over. Het is je kind en die groeit met je mee, ook als het niet meer leeft. Er blijven altijd tranen, en trots en liefde.”

Dat de tijden zijn veranderd als het aankomt op rouw na het overlijden van een kindje, ziet Agema ook: “Hier in het mortuarium zijn we als het om baby's gaat meer bezig met verbinden, kennismaken, vasthouden en herinneringen maken, dan afscheid nemen. Want je hebt zo weinig tijd gehad met je kind en juist het vasthouden, bewonderen, foto’s en voetafdrukken maken, zijn dingen die maken dat je van binnen de erkenning kunt voelen. Dit is mijn kind, ik ben papa of mama geworden en dat is heel groot en voor altijd.”