Rivierengebied

'Lief en ondeugend' hondje Tibo (17) dood in sloot, baasje ontroostbaar

Het geliefde hondje Tibo.
Het geliefde hondje Tibo. © Familie
NIEUWAAL - De 17-jarige teckel Tibo die al twee weken werd vermist, is zondagmiddag dood teruggevonden. Een voorbijganger vond het hondje met een hoofdwond in een sloot. Baasje Marijke Papenburg (54) uit Nieuwaal is ontroostbaar.
“Ik ben heel verdrietig en voel me klote. Ik ben mijn maatje kwijt, overal waar ik naartoe ging liep hij achter me aan. Het was zo’n lief en ondeugend hondje. Dat dit is hoe zijn leven is geëindigd, vind ik vreselijk. Maar ik ben wel opgelucht dat ik nu weet wat er met hem is gebeurd”, vertelt Marijke Papenburg huilend.

‘Klap tegen zijn hoofd gehad’

Zondagmiddag rond 16.15 uur stond de dierenambulance met Tibo bij Marijke voor de deur. “Ze vertelden dat iemand hem overleden in de sloot had gevonden. Diegene heeft de dierenambulance gebeld en door Tibo zijn chip is hij bij mij thuisgekomen. Hij had een hoofdwond en bloed op zijn kop, dus waarschijnlijk heeft hij een klap tegen zijn kop gehad.”
Het bedroefde baasje denkt dat haar geliefde Tibo is aangereden. “Hij was blind en doof, dus ik denk dat er ’s avonds in het donker een klap met een auto is geweest en dat hij vervolgens in de sloot is gevallen. Gelukkig heeft hij dan in ieder geval niet geleden.”

Afscheid nemen

Tibo raakte op 7 januari tijdens een wandeling zoek. De afgelopen weken is er volop door vrijwilligers naar het bejaarde hondje gezocht. Marijke heeft tot het laatste moment hoop gehad dat ze Tibo weer in haar armen zou kunnen sluiten. “In het begin had ik het volste vertrouwen dat we Tibo zouden terugvinden, dat werd de laatste dagen wel minder. Ik had in mijn achterhoofd dat we hem misschien zouden verliezen, maar dat was wel echt het laatste scenario waar ik rekening mee hield.”
Marijke en haar echtgenoot Bert, die zich ook diep bedroefd voelt, hebben Tibo begraven in de achtertuin. “Ik heb zojuist afscheid van hem genomen, ik heb gezegd: Dag Tibo. We hebben een kuiltje gegraven bij de coniferen waar hij heel graag kwam, op die manier kunnen we hem een beetje bij ons houden. Het is namelijk een plekje waar ik vanaf de eettafel op uitkijk en iedere keer wanneer ik naar buiten loop zie ik hem.”