Rijk van Nijmegen

Pelgrims lopen van Keulen naar Nijmegen om jubileum Stevenskerk in te luiden

Pelgrims onderweg naar Nijmegen
Pelgrims onderweg naar Nijmegen © Toine Janssen
NIJMEGEN - Een moderne pelgrimstocht is het die zeven wandelaars de voorbije week hebben afgelegd van Keulen naar Nijmegen. Deze dinsdag arriveren ze in de Waalstad, om daarmee het feestjaar van 750 jaar Stevenskerk in te luiden.
"Je kunt nooit precies zeggen hoe je op het idee kwam. Maar ik was een keer bezig met de slotetappe van de Walk of Wisdom, de moderne pelgrimstocht die begint en eindigt in de Stevenskerk. En toen zag ik ineens een verbinding en dacht: ja, Albertus die liep toch heel erg veel. En over een paar jaar, dit was een paar jaar geleden, dan is het 750 jaar geleden dat hij van Keulen naar Nijmegen liep. Zou het niet mooi zijn om zo'n oud ritueel nieuwe betekenis te geven en met een aantal mensen dat na te gaan lopen?", vertelt Toine Janssen.
Zo kwam hij op het idee om letterlijk in de voetsporen van Albertus Magnus, de hulpbisschop van Keulen, te treden. Het verhaal wil namelijk dat Albertus vanuit Keulen naar Nijmegen liep, om daar de Sint Stevenskerk in te wijden. De geleerden zijn er overigens nog niet helemaal uit in welk jaar dat gebeurde, in 1272 of een jaartje later in 1273. Maar de organisatie van de feestelijkheden nam het zekere voor het onzekere: en dus wordt het 750-jarig bestaan van de Stevenskerk gewoon een jaar lang gevierd, dan zit het juiste jaar van de wijding er altijd bij.

Gemengd gezelschap

Volgens Jansen is het zevental wandelaars een gemengd gezelschap: "Een aantal mensen zijn katholiek, een aantal doen het voor de mindfull-beleving en een aantal is vooral geïnteresseerd in de geschiedenis. En er is een zuster van de Dominikanen bij. Dus het is een gemêleerd gezelschap. Net als de Stevenskerk tegenwoordig ook oecumenisch is. Het is een fijne groep die je in tien dagen goed leert kennen."
De wandelaars zijn in de zestig en drie zijn al zeventigers. Ook dat blijkt al wandelend geen bezwaar: "Kijk Albertus was natuurlijk ook een zeventigplusser. We hebben denk ik, eender, vitale mensen en ook geoefende wandelaars. We lopen per dag gemiddeld zoiets van 23 kilometer. We doen het rustig aan. We nemen op tijd pauze. We drinken goed. Dus ik moet zeggen dat het eigenlijk wel mee is gevallen qua zwaarte."

Overdenking

Bij zo'n bijzondere pelgrimstocht hoort zeker ook een dagelijks moment van bezinning, vertelt Janssen: "Dat hadden we ook van tevoren afgesproken. Dat elke dag iemand iets voor zou lezen of iets zou zeggen. Een gebed of een gedicht. En dan daarna lopen we in stilte tot de volgende pauze om na te denken over wat we net hebben gehoord. Misschien om over onszelf na te denken, of het landschap waar we doorheen lopen. Dan lopen we dus een half uur of een uur in stilte." Onderweg hebben de wandelaars ook een paar pelgrimskerken aangedaan.

Te voet?

Dat van die wandeling van Albertus nuanceert Janssen trouwens ook nog even: "Waarschijnlijk ging Albertus te voet. Want hij was van de Dominicaner orde en die mogen niet op een paard reizen. Misschien heeft hij het deels per boot gedaan, dat weten we niet zeker. Het staat nergens beschreven, maar we denken dat hij het te voet deed. Een kniesoor trouwens die daar op let. Het ging om de beleving en het doel van de wandeltocht."