Rijk van Nijmegen

Job (17) stal de harten van iedereen: 'Hij wist niet dat hij gehandicapt was'

Annemarie Haverkamp in De Week van Gelderland (met inzet van haar zoon Job).
Annemarie Haverkamp in De Week van Gelderland (met inzet van haar zoon Job). © Omroep Gelderland
NIJMEGEN - Er waren altijd onzekerheden, Job was vaak ziek, het zwaard van Damocles hing boven het hoofd van Annemarie Haverkamp en haar gezin. Job was 17 jaar bij haar en haar man. De gehandicapte jongen, geboren met een chromosoomafwijking, overleed afgelopen november. De Nijmeegse journaliste deed jarenlang wekelijks in de kranten verslag van het leven van en met Job. Heel veel lezers leefden mee. En die verhalen zijn nu gebundeld in 'Het boek van Job'.
Ze is niet onderuitgegaan, zegt Haverkamp in de Week van Gelderland waar ze vrijdag aanschuift voor de promotie van haar boek, dat zaterdag officieel wordt gepresenteerd. "Het gaat, het gaat. Ik eet, ik slaap, ik werk, ik ga op stap."
Al die mediaoptredens, zijn die gesprekken niet ontzettend pijnlijk? Al die herinneringen aan haar kind dat onlangs overleed aan een longontsteking? "Het is heel fijn om over hem te praten, om hem levend te houden, maar er is weinig afleiding. Daar heb ik 's nachts last van. Dan is het heel vers."
Haverkamp schreef in haar columns over hoe zij en haar man dagelijks worstelden. Maar ook hoe hun zoon zich ontwikkelde. Altijd vrolijk was, de wereld zag zoals die was. En de lezers van de Gelderlander en het AD zogen de zinnen op.

Manier van omgaan met het leven

Het schrijven, columns van driehonderd woorden, was voor haar ook een manier van omgaan met het leven dat volledig werd beheerst door een kind met beperkingen. "Je probeert in die driehonderd woorden iets uit te leggen, iets wat tegenvalt of een operatie die heel heftig is."
De eerste drie maanden van zijn leven bracht de jongen door in het ziekenhuis. De liefde van beide ouders voor hun kind spat in Het boek van Job. De gebundelde columns lezen als een liefdesverklaring aan Job. En alles komt terug: zelfverwijt, wanhoop, verdriet, geluk, humor. Maar vooral liefde.
De tekst gaat verder onder het gesprek van Linda Geerdink met Haverkamp in de Week van Gelderland:
Linda Geerdink praat met Annemarie Haverkamp
Job onderging een schedeloperatie, omdat hij een punthoofdje had. Haverkamp: "Job is geboren met een chromosoomafwijking. Toen hij net geboren was zagen we een enorme navelbreuk, zijn darmen lagen op zijn buik, zijn voetjes stonden scheef, zijn schedel was een puntje en moest een bolletje worden."
Toen kwam hij en ben ik gestopt. Mijn zoon was hartstikke gehandicapt en wij hadden heel veel zorgen
De Nijmeegse journaliste begon haar columns in de Gelderlander en het AD terwijl zij gelijktijdig zwanger was met prinses Máxima, die zou bevallen van kroonprinses Amalia. Het waren luchtige columns, zegt de Nijmeegse journaliste in de Week van Gelderland. "Misschien kan ik opschrijven wat zij meemaakt, dacht ik. Toen kwam hij en ben ik gestopt. Mijn zoon was hartstikke gehandicapt en wij hadden heel veel zorgen. Of Job bleef leven, of hij kon blijven bij ons, of we moesten verhuizen, of we ooit nog aan het werk konden of op vakantie. En daar eindigde de column mee."
Dat was wel heel somber en zwart, concludeerde de huidige hoofdredacteur van universiteitsmagazine Vox voor zichzelf. "Moet ik de lezers nu meenemen in waar we nu zijn?"
Ze durft in Het boek van Job eerlijk en keihard te zijn, vooral voor zichzelf. Had ze de pil weggegooid als ze alles van tevoren had geweten? Nee. "Dat is zeker heftig, Je hoopt op een fantastisch moment, dat je op een roze wolk zit, dat alles geweldig is en iedereen de baby laat zien. Het ging helemaal niet zo. En we wilden het gehandicapte kind niet. We dachten dat het alleen bij andere mensen zou gebeuren. Maar je kunt een gehandicapt kind niet terugstoppen."
Een passage uit het boek van Annemarie Haverkamp.
Een passage uit het boek van Annemarie Haverkamp. © Het boek van Job/Lebowski

Niveau van een kleuter

Job leerde praten, ging naar school, hij bleek de liefste knul op aarde. Haverkamp: "Zo zachtaardig, zo lief, vriendelijk, hij was overal voor in. Hij stal onze harten en ook heel snel. Alles waarvan we dachten 'dat kan allemaal niet' zijn we met hem gaan doen. Job wist niet dat hij gehandicapt was. Hij had het niveau van een kleuter. Een hele blije kleuter, die elke morgen blij wakker werd. Hij vond het heel fijn om te knuffelen. Job vond álles leuk. Hij zag de grote problemen van de wereld niet, ik kon af en toe vluchten naar die lieve, kleine wereld van hem."
Haverkamp maakte het overlijden van Job wereldkundig op Twitter:
Job overleed aan een longontsteking. "Hij had een kromme rug en zijn longen zaten in de verdrukking. Er was altijd een angst dat een longontsteking hem fataal kon worden. Hij kreeg griep en opeens had hij een longontsteking."
Wat ze van haar zoon geleerd heeft? "Om van elke dag iets moois te maken. Leven in het nu."
Job leeft niet meer, maar Haverkamp schrijft nog steeds columns in de krant. Over Job die in het echt Joran heette.