Nieuws

De missie van atletenmanager Jos Hermens: 'Zelf ben ik met injecties kapot gespoten'

NIJMEGEN - Omroep Gelderland zoekt topsporters op uit vervlogen tijden en portretteert ze vanuit het verleden en het nu. In aflevering acht Nijmegenaar Jos Hermens, voormalig lange afstandsloper en nu eigenaar van Global Sports Communication. 'Ik heb me altijd betrokken gevoeld bij de wereld.'
Als jong ventje fietste hij over De Goffert in Nijmegen naar sportpark De Dennen van het gerenommeerde Quick 1888. Op die baan zette Jos Hermens zijn eerste stapjes in de atletiek. Hij groeide uit tot een topatleet in de jaren zeventig en later tot wereldburger die als atletiekmanager samenwerkte met de beste langeafstandslopers uit Afrika. Daarnaast organiseerde hij tal van nationale en internationale evenementen in de atletieksport. 

Op blote voeten

'Bij Quick is het allemaal begonnen', begint de Nijmegenaar enthousiast te vertellen. 'Het was 1962, ik was twaalf jaar oud. Het jaar waarin ook een prachtige film over de Ethiopiër Abebe Bikila verscheen, mijn grote idool. 'Op de Spelen van 1960 won Bikila op blote voeten in een recordtijd de marathon in Rome. Het beeld van die mysterieuze man is mij altijd bijgebleven. Hij was een inspiratie. 
Bikila wint in 1962 op blote voeten in Rome (foto ANP)

Energiek

Hermens, van 8 januari 1950, kan boeiend vertellen. Soms is hij niet te remmen en volgen de zinnen elkaar in rap tempo op. Jaartallen, anekdotes en serieuze internationale vraagstukken vliegen je dan om de oren. 'Ik ben altijd bezig geweest met politiek en voelde me emotioneel betrokken bij de wereld. In 1972 voorspelde de Club van Rome al wat er nu gebeurt met het klimaat. Daarom reed ik op mijn 35e jaar pas in een auto en heb ik heel lang geen kinderen genomen. Die kreeg ik pas na mijn vijftigste. Ik heb er nu drie en kan ze gelukkig veel wijsheid meegeven.' 

Hard werken

'Ik ben een beetje grenzeloos en heel actief. Zo is mijn mentaliteit', vat hij het zelf samen. Hermens was succesvol op de baan, de weg en bij het veldlopen. 'Ik stond bekend als een trainingsbeest. Dat heeft zich later voortgezet in mijn carriere als atletiekondernemer. Het heeft te maken met mijn opvoeding. Ik was de jongste uit een gezin van tien kinderen. We hadden een boerderij en er was één salaris. Mijn ouders heb ik eigenlijk alleen maar zien werken. Toen dacht ik later ook, dat is dus het leven. 100 uur per week werken? Als je wil kan het en ik heb het ook gedaan.'
Joshua Cheptegui wint de Zevenheuvelenloop (foto ANP)

Haile Gebrselassie

Het heeft Hermens veel moois opgeleverd. Sinds 1985 runt hij Global Sports Communication. Zelf noemt hij het graag zijn 'atletiekfamilie.' Hij bouwde contacten op voor het leven met de grootste lopers aller tijden zoals de Ethiopiërs Haile Gebrselassie, Kenenisa Bekele en de Keniaan Eliud Kipchoge. Net als vele andere honderden atleten stonden ze bij Hermens onder contract. Samen zorgden ze voor 472 medailles op WK's, 92 op de Olympische Spelen en 84 wereldrecords. Gebrselassie groeide later uit tot ambassadeur van Afrika en is een vriend geworden van Hermens.
'Ons kantoor ligt toevallig 100 meter van het huis waar ik ook geboren ben en ook nog eens vlakbij de atletiekbaan. Een prachtige plek aan de Snelliusstraat in Nijmegen', zegt hij trots. 'De atleten, vaak Afrikanen, wonen daar dan tijdelijk boven het kantoor en kunnen zich optimaal voorbereiden op de trainingen en wedstrijden.'

Vijfde versnelling

Nog altijd gooit Hermens zijn ziel en zaligheid in het begeleiden en aansturen van sporters. Vijftien jaar geleden leverde dat een ernstige burn-out op. 'Ik ben toen echt grenzen overgegaan, ook met al dat reizen over de wereld, en lag er zeker een half jaar uit. Het heeft jaren nodig gehad om weer de oude te worden. Tegenwoordig voel ik het beter aankomen en ga ik ook niet meer volle bak. Ik temporiseer. Het hoeft niet allemaal niet meer in de achtste versnelling, maar nog wel in de vijfde.'

Onbevredigd gevoel

Hermens hoorde op de 5 en 10 kilometer jarenlang bij de wereldtop. Twee maal, in 1975 en 1976, verbeterde hij het werelduurrecord op Papendal.  Stadsmarathons kenden ze nog niet in die tijd, maar hij zou er waarschijnlijk geknipt voor zijn geweest. 'Ik heb 90 procent rode spiervezels', verklaart hij een deel van zijn talent. Usain Bolt heeft waarschijnlijk juist meer dan 90 procent witte spieren.'

Onderdrukte Palestijnen

Opzien baarde hij door in 1972 het Olympisch dorp in München te verlaten na Palestijnse aanslagen op Israëlische atleten. 'Het gebeurde vlakbij en ik was echt teleurgesteld in het IOC', legt Hermens uit. 'Ze noemden het zelfs de vrolijke Spelen. De impact was toen nog heel anders, het waren de eerste aanslagen. We waren nog onschuldig.' 
'Ik kon me goed inleven in de Palestijnen en had veel emoties bij hoe zij werden onderdrukt. Ik kende ook enkele van de gedode Israëlische atleten. Voor mij was een eenvoudige beslissing toen, maar in de huidige tijd zou ik het niet meer doen. Je moet niet voor geweld zwichten. Ik heb me altijd erg betrokken gevoeld bij de wereld. Dat zit in mijn karakter.'   
In het verlengde van het conflict tussen Palestina en Israël komen we met Hermens uit op het geloof. 'Religie heeft veel oorlogen veroorzaakt', weet Hermens. 'Ik heb niets tegen religie, maar het heet geloof en dan weet je het dus al. De Koran, de Thora en de Bijbel zijn gewoon sprookjesboeken met mooie verhaaltjes.'

Katholieken

'Er zitten vaak grotere plannen achter', gaat Hermens door. 'Bij moslims zie je nu dat meer kinderen sterk wordt gepromoot. Ik vind dat een slechte ontwikkeling. We leven al met acht miljard mensen op deze aarde, we kunnen het niet meer aan. Maar het gebeurt om meer stemmen en invloed te krijgen. Vroeger was het bij de christenen trouwens niet anders, die deden het ook.' 

Kinderen promoten

'Ik kom uit een ouderwetse katholieke familie. Na de Tweede Wereldoorlog drong de KVP (Katholieke Volkspartij) al aan op het krijgen van meer kinderen. De pastoor ging ook langs bij mijn ouders om het krijgen van meer kinderen te promoten, anders was ik er niet eens geweest. De geschiedenis herhaalt zich dus, maar onze wereld gaat er van naar de knoppen.'   
Op 28 jarige leeftijd moest Hermens zijn actieve loopbaan beëindigen vanwege een chronische achillespeesblessure. 'Dat was veel te vroeg natuurlijk. Het heeft mij altijd een onbevredigend gevoel gegeven. Sportartsen kende je nog niet in die tijd, de juiste begeleiding ontbrak.'
Hermens wint in 1977 het NK veldlopen in Westerhoven (foto ANP)

Cortisone-injecties

De noodgedwongen keuze om te stoppen heeft de Gelderlander aangezet om zich zelf in te zetten voor medische begeleiding in de atletiek.' Ik heb altijd veel te hard getraind en in de begeleiding is bij mij helaas veel fout gegaan. Ik kreeg te veel cortisone-injecties in de pees en ben wel vijf keer geopereerd. Ze wisten toen nog niet veel en dachten dat cortisone een wondermiddel was. Uiteindelijk hebben ze mij kapot gespoten met dat spul. Toen heb ik gezegd dat ik het beter wilde doen.' 

Beter en professioneler

Komende vanuit het onderwijs was zijn grote droom om atletiektrainer te worden 'Maar in de zeventiger jaren waren er geen fulltime trainers, dus dat was lastig. Toen heb ik mijn eigen bedrijf opgezet in Nijmegen.' Hij zegt altijd een missie gehad te hebben. Hermens: 'Ik wilde bij al die atleten die ik heb begeleid voorkomen dat ze ook voortijdig zouden moeten stoppen. Het moest beter en professioneler en dat heb ik denk ik wel kunnen verwezenlijken. Ik heb veel tevreden atleten gehad in de sport die ik lief heb en lief had.'

Boosheid

Zijn team van ongeveer 50 medewerkers stuurt hij als directeur nog steeds aan, maar Hermens staat meer op afstand. Hij kan nu meer delegeren en laat veel werk over aan anderen, onder wie Ellen van Langen. De coronatijd doet Hermens pijn. 'Je bent machteloos en als je een jaar geen inkomsten hebt gaat het hard. Het zorgt voor stress en ook een bepaalde boosheid die ik heb naar China dat maar blijft ontkennen wat er in Wuhan is gebeurd.'
Met de Keniaan Geoffrey Kamworor in 2019 (foto NN Running Team)

Sterke band met Afrika

Toch is Hermens juist nu ook strijdbaar en kijkt hij alweer vooruit. 'Ik ben ondernemer en hier komen ook weer nieuwe dingen uit. Je kijkt hoe we ons moeten aanpassen en hoe we dit kunnen volhouden. In Nederland zijn onze mensen nog wel redelijk gedekt door de NOW regeling, maar in het buitenland heb ik al mensen moeten ontslaan. We verliezen namelijk bijna een ton per maand. Zeker in Afrika is dat pijnlijk. Het gaat me echt aan het hart. Ik heb er veel talenten gevonden en met veel atleten een sterke band opgebouwd. Op mijn 19e wilde ik er al ontwikkelingswerk doen. Later is dat gelukkig via een achterdeur als atletenmanager alsnog gelukt.'