Lokaal

Column Vincent Cantrijn: Job

Vincent Cantrijn
Vincent Cantrijn © RN7
REGIO - Het was volgens columnist Vincent Cantrijn een inktzwarte week. Laten we leren van Job.

Job

Afgelopen week mocht ik als Sinterklaas de bingotrommel draaien in zorgcentrum de Meander in Wijchen. Vanwege alle beperkende maatregelen hoefden we niet naar het verhuurbedrijf in Nijmegen. De verhuurder kwam met verkleed- en schminkspullen op locatie. Service van de zaak. Tot schrik van mijn trouwe Bingopiet was er geen zwarte schmink; alleen grijze. “Er is geen vraag meer naar zwarte Pieten”, was de verklaring. “De zaal met 85 plussers vraagt er wel om”, zei de Bingopiet. “Ze zien me daar aankomen als roetveegpiet.” Een paar keer volledig schminken met grijs zorgde met enige fantasie toch voor een ietwat zwarte tint. Zo werd een demonstratieve optocht met rollators richting directie van de ZZG ternauwernood voorkomen.
De rest van de week was niet grijs, maar inktzwart. Neem alleen maar het compleet overspannen gedoe rondom Black Friday. Ik ben te schijterig om voorzitter te worden van de stichting die pleit voor een wat gematigder Roetveegvrijdag. Voor je het weet worden bij mij de ramen ingegooid door boze demonstranten, die vinden dat alles van ze wordt afgepakt. Want dat is onderhand de norm geworden. Ik kan en mag er niet omheen draaien. De week kleurde inktzwart door rellen, vernielingen, zwaar vuurwerk, aanvallen op politie en hulpverleners, een kapot geslagen stationspiano, binnendringende voetbalsupporters. Nijmeegse binnenstadondernemers maken zich grote zorgen om de door de organisatie Nederland in Verzet voor vandaag aangekondigde demonstratie. Alle Nijmeegse raadsleden en alle regionale burgemeesters hebben meer dan terecht eensgezind met afschuw gereageerd op de volkomen misplaatste aanval op Hubert Bruls via een poster van deze organisatie. Daar past geen enkele vergoelijking.
Te midden van al deze inktzwarte ellende zorgde het nieuws over het overlijden van Job, zoon van columniste Annemarie Haverkamp, voor heel andere emoties. Door een boek en tal van columns was Job een door velen geliefd en bewonderd kind. Job. Alleen de voornaam volstaat om te weten over wie het gaat. ‘Het liefste, zachtaardigste wezen in het universum’, aldus de woorden van Annemarie en haar partner, waarmee zijn overlijden wereldkundig werd gemaakt. Vijf jaar geleden schreef Annemarie een ontroerende column over Job. De toen door haar gekozen woorden zijn tot op de dag van vandaag onovertroffen: “Job is kampioen in het delen van blijdschap. Voelt zich nooit tekort gedaan; klaagt nooit. Hij wijst niet verongelijkt naar mensen die het beter hebben en is onbekend met de begrippen jaloezie, misgunnen en kwaadspreken. Job geeft geen anderen de schuld en wenst niemand dood op sociale media. En dan noemen we hem verstandelijk beperkt.”
Uit naam van Sinterklaas en de Kerstman worden deze maand tal van cadeaus in schoenen bij de schoorsteen gestopt of onder de kerstboom gezet. Niet alleen voor kleine kinderen. Hoe mooi zou het zijn als we elkaar iets van de positieve levensopvatting van Job als geschenk kunnen geven. Een mooie strik erom. Voorzichtig uitpakken en heel lang koesteren. De wereld zal er meteen een stuk zonniger uitzien. Dan is het te korte leven van Job niet voor niets geweest. Wij zijn Job.
Vincent Cantrijn